Misschien hoef je niet nóg meer te oefenen. Misschien mag je eerst ontdekken wat jij nodig hebt om fijn te kunnen rijden.
“Doe de oefening nog één keer.”
Je instructeur bedoelt het goed. De oefening ging misschien zelfs hartstikke fijn. Maar ergens voel jij: het is klaar. Toch doe je de oefening nog een keer.
Want misschien moet je niet zo snel tevreden zijn. Misschien kan het nog nét iets beter. En als je instructeur zegt dat je de oefening nog een keer moet doen, dan zal dat vast de bedoeling zijn.
Dus daar ga je weer. Nog één keer. En misschien daarna nóg één keer.
Tot je ineens merkt dat het fijne gevoel van daarvoor weg is. Je gaat meer nadenken, harder werken of raakt gefrustreerd omdat het niet meer lukt zoals een paar minuten geleden.
En dan denk je misschien: Zie je wel. Ik had het toch nog niet goed genoeg onder de knie.
Maar wat als dát helemaal niet het probleem is?
We leren vooral hoe we ons paard beter kunnen trainen
Als ruiters zijn we ontzettend veel bezig met ons paard.
We kijken naar ontspanning, houding, beweging, training, voeding en gezondheid. We volgen lessen, kijken filmpjes, lezen artikelen en proberen steeds meer te leren.
En daar is natuurlijk helemaal niets mis mee.
Maar er is één onderdeel dat wat mij betreft minstens zoveel aandacht verdient:
De ruiter die bovenop dat paard zit.
Want jij neemt jezelf iedere training mee het zadel in.
Hoe jij leert. Hoe jij reageert wanneer iets niet lukt. Hoeveel prikkels je verwerkt. Hoe snel je gaat twijfelen. Hoeveel druk je jezelf oplegt. En ook hoe goed je kunt voelen wanneer iets voor jou genoeg is.
En juist daarin zijn we als ruiters ontzettend verschillend.
Niet iedere ruiter leert op dezelfde manier
Misschien vind jij het heerlijk om een oefening meerdere keren achter elkaar te herhalen. Iedere herhaling geeft je meer zekerheid. Je begrijpt steeds beter wat je moet doen en voelt dat je er juist lekker in komt.
Maar een andere ruiter kan precies het tegenovergestelde ervaren. Die voelt na drie fijne herhalingen: Ja. Dit was hem. Wanneer zij vervolgens nog vijf keer dezelfde oefening moet rijden, wordt het niet beter. Ze gaat nadenken, verliest haar gevoel of merkt dat haar energie en concentratie afnemen.
Geen van beide ruiters doet het verkeerd.
Ze hebben alleen niet hetzelfde nodig.
En dat geldt voor veel meer dingen dan alleen herhalen.
De ene ruiter wil precies weten hoe een oefening technisch in elkaar zit voordat ze ermee aan de slag gaat. Een ander begrijpt het pas wanneer ze het zelf heeft gevoeld.
De één rijdt heerlijk in een volle bak en trekt zich weinig aan van wat er om haar heen gebeurt. De ander merkt iedere beweging op en is na een half uur tussen andere combinaties helemaal moe.
De één vindt veel aanwijzingen tijdens een paardrijles prettig. De ander heeft juist tijd nodig om één aanwijzing te voelen en te verwerken voordat de volgende komt.
En toch proberen we onszelf regelmatig te laten passen binnen één manier van leren paardrijden.
“Maar zo hoort het toch?”
Dit vind ik misschien wel één van de interessantste dingen om bij ruiters te zien. Want ergens onderweg hebben we allemaal ideeën opgepikt over hoe een goede ruiter zou moeten zijn.
Je moet doorzetten. Niet te snel opgeven. Je moet consequent zijn. Je moet je paard aan het werk zetten. Je moet die oefening nog een keer rijden als het niet perfect ging. En voor sommige ruiters kan zo’n aanwijzing op dat moment precies zijn wat ze nodig hebben.
Maar niet altijd.
Soms voel je zelf dat je concentratie op is. Soms merk je dat je paard spanning begint op te bouwen. Soms weet je dat nóg een herhaling je niet dichter bij het gevoel brengt waarnaar je zoekt. En soms is stoppen na een fijne poging helemaal geen opgeven.
Dat is juist heel bewust rijden.
Luisteren naar jezelf betekent niet dat je niet meer naar je instructeur luistert
Dat vind ik wel een belangrijke nuance.
Een goede instructeur kan dingen zien waar jij zelf midden in het rijden niet altijd bij kunt. Juist die blik vanaf de grond kan enorm waardevol zijn.
Jezelf beter leren begrijpen betekent dus niet dat je voortaan iedere aanwijzing naast je neerlegt omdat jij “iets anders voelt”. Het betekent dat je steeds beter leert samenwerken. Niet alleen met je paard, maar ook met degene die jou begeleidt.
Dat je bijvoorbeeld kunt zeggen: “Ik merk dat ik nu zoveel aanwijzingen tegelijk probeer te verwerken dat ik mijn gevoel kwijtraak. Kunnen we even bij één ding blijven?” Of: “Deze voelde voor mij heel fijn. Ik zou hem eigenlijk graag hierbij laten.”
Hoe beter je begrijpt wat jij nodig hebt om te leren, hoe makkelijker het ook wordt om dat aan te geven.
Wat heb jíj nodig om fijn paard te rijden?
Misschien is dat wel een veel interessantere vraag dan: Hoe word ik een betere ruiter?
Want kijk eens wat er gebeurt wanneer je jezelf andere vragen gaat stellen.
Rijd ik fijner wanneer ik vooraf precies weet wat ik ga trainen, of juist wanneer ik tijdens het rijden kijk wat er ontstaat? Heb ik veel herhaling nodig of voel ik vrij snel wanneer iets goed is geweest? Wat gebeurt er met mij wanneer er meerdere paarden in de bak rijden? Wat doe ik wanneer een oefening niet lukt? Ga ik dan harder werken? Word ik onzeker? Ga ik alles analyseren? Of verlies ik juist mijn interesse en wil ik iets anders proberen?
Hoe neem ik eigenlijk beslissingen rondom mijn paard? En hoeveel van wat ik tijdens het rijden doe, doe ik omdat het voor míj goed voelt — en hoeveel omdat ik ooit heb geleerd dat het zo hoort?
Dat zijn vragen waar geen universeel goed antwoord op bestaat. Maar jouw antwoorden vertellen wél ontzettend veel over jou als ruiter.
Dit is waarom ik de Ruiterblauwdruk heb ontwikkeld
Toen ik mezelf steeds beter begon te begrijpen, veranderde er voor mij ook iets in het paardrijden. Niet omdat ik ineens een compleet andere ruiter werd. Juist niet.
Ik begon beter te begrijpen waarom bepaalde situaties mij zoveel energie kostten, waarom ik op mijn eigen manier tot keuzes kom en waarom sommige manieren van trainen veel beter bij mij passen dan andere.
En vooral: ik hoefde mezelf niet meer voortdurend te vergelijken met hoe een andere ruiter het deed.
Dat is precies wat ik andere ruiters ook gun.
Daarom heb ik de Ruiterblauwdruk ontwikkeld.
Een persoonlijke gebruiksaanwijzing waarin ik Human Design vertaal naar jou als ruiter en naar situaties die je daadwerkelijk in en rondom het zadel tegenkomt.
Je ontdekt onder andere hoe jij van nature met je energie omgaat, hoe je leert en ervaringen verwerkt, hoe je beslissingen neemt, welke kwaliteiten je meebrengt en op welke gebieden je juist gevoeliger kunt zijn voor verwachtingen of invloed van buitenaf.
Niet om jezelf in een hokje te stoppen. En ook niet om je te vertellen hoe je voortaan moet paardrijden.
Juist om jezelf steeds beter te leren herkennen.
Misschien hoef je niet harder je best te doen
Misschien is dat uiteindelijk wel de belangrijkste boodschap die ik ruiters wil meegeven.
Er zullen absoluut momenten zijn waarop oefenen, herhalen en doorzetten je verder helpen. Maar meer doen is niet automatisch beter. En harder werken maakt je niet automatisch een betere ruiter.
Soms zit groei juist in eerder voelen dat iets genoeg is. In aangeven wat je nodig hebt. In herkennen wanneer je jezelf onder druk zet. In begrijpen waarom een bepaalde situatie zoveel met je doet. Of simpelweg in jezelf toestemming geven om iets op jouw manier te doen.
Niet om een andere ruiter te worden.
Maar om steeds meer te gaan rijden op een manier die écht bij jou past.
Ontdek jouw persoonlijke Ruiterblauwdruk
Benieuwd naar jouw eigen gebruiksaanwijzing als ruiter?
In jouw persoonlijke Ruiterblauwdruk ontdek je wat jou uniek maakt als ruiter en hoe je die inzichten praktisch kunt gebruiken in het zadel en in de samenwerking met je paard.